Peki Ama Neden?

                2016 yazı. Gelecek yıl gireceğim üniversite sınavına hazırlanıyorum. Henüz bölümümü değiştirip değiştirmeyeceğime bile karar verememişim. Gittiğim dershaneden nefret ediyorum. Ama en çok kendimden, görünen saçlarımdan nefret ediyorum. Neredeyse tüm gün yataktan çıkmadığım ve yemek yemediğim oluyor. Ders çalışmıyorum, sınav umurumda bile değil. Yakın aile üyelerim dışında bana ne olduğunu bilen yok. Sorunum çok basit ve beni psikiyatra sürükleyecek kadar da büyük: başörtüsü takmak istemiyorum ama buna mecbur hissediyorum.                   Hayır bunu babam dayatmıyor. Hayır annem başörtüsü takmıyor ve hatta takmamı istemiyor. Ailemde böyle bir dini kaygıya sahip kimse yok. Ama bu konu hayatımın dönüm noktalarından biri olan sınav dönemiyle birleşince beni hasta edecek noktaya varıyor. Çözüm antidepresan ve okula başlamam.                 ...

                ''Of, çok sıcak!'' diyen yabancı turiste ''Bir de beni düşünün'' diyorum gülerek. Şansım yaver gidiyor ve o da gülümseyerek cevap veriyor, nasıl katlanıyorsun bilmiyorum ama gençsin ya sanırım ondan. Konuşmayı ilerletiyorum çünkü birkaç saattir yol sormak dışında hiç konuşmadım. Nerelisiniz? Katar'dan geliyormuş ama aslen ABD vatandaşıymış. ABD ile diplomatik krizde olduğumuzu söylüyorum. Yüzünü buruşturuyor ve bunun ne kadar saçma olduğunu söylüyor. ''Ama Katar'da birçok Türk malı var ve Türkiye Katar'a çok yardım etmişti, yani biz dostuz!'' Diplomatik kriz halkın arasına giremiyor diyebiliriz. İsmimi takdim edip uzaklaşıyorum.                     Gazi Hüsrev Begova'dan çıkıyorum. Avlu kapılarından birinin çıkışında çay evi var. Türkler sanırım Makbule Abla'nın yeri olarak biliyor. Garsona kahve siparişimi veriyorum. ''Türk müsünüz?'' diyor. Kısa bir sohbet sonucu tam bir ...